چ قدر خوبه ک هست.

چ قدر خوبه ک باعث میشه حد اقل از خودم خجالت بکشم.

ببینم ی عادم دیگ میتونه شرایط سخت تر از این رو هم تحمل کنه و تو همه شون موفق بشه.

میفهمم چ قدر سرم خلوته و اون چ قدر عادم فعالیه.

میفهمم دارم اشتباه میکنم.

همین خیلی خوبه.

ک خودم رو نجات بدم. بعد از "تلف" کردن وقتم ب خودم بیام و تا ساعت 2و 3 شب از خودم کار بکشم.

بهش فکر کنم و ببینم کار درست رو اون داره میکنه و اینده روشن تری در انتظار اونه.

خودش نمیدونه و امیدوارم هیچ وقت بهش نگم ولی...

اون یکی از بهترین Motivater های منه:')